Gitmek

Her canlı doğar, büyür ve ölür. Bu en basit tanımla döngüyü anlatır. Biz insanlar veya insan olmaya çalışanlar hayatın akışına kapılıp ordan oraya sürükleniriz. Hesaplayamadığımız yüzlerce şeyle karşı karşıya kalırız. Bütün bu engelleri aşmak, hesaplayamadıklarımızı düzeltmek için ömrümüzün sonuna kadar da çalışır dururuz. Evet, kariyer çok önemli. Çalışmak, hem kendine hem de insanlara bi faydan olması, birilerinin elinden tutmak, ordan oraya koşturmak... Bunlar çok gerekli şeyler ama işte gelelim asıl konumuza. Döngü başladı ilk ağlamamızla birlikte ve ne zaman biter bilmiyoruz. Bana göre şu dünya üzerinde sevdiklerimden daha önemli hiçbir şey yok. Planlar yapıyoruz olmuyor. Çalışıyoruz, çabalıyoruz olmuyor. Bir şeyler hep ters gidiyor bizim gibilerin hayatında ama böylesi daha iyi bizim için.
Bazen unutuyoruz bu koşuşturmacanın içinde. İhmal ediyoruz, üzüyoruz, kırıyoruz, kırılıyoruz... Hayatınızda gerçekten olan, sizi gerçekten seven ve sizin için yapamayacağı şeylerin sayısı bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar olan, 30 sene sonra da hayatınızda olacağını düşündüğünüz insanları asla kaybetmeyin. Zaman çok hızlı geçiyor. He öyle bir an geliyor ki siz bu insanların ölümüyle karşı karşıya geliyorsunuz. İşte o an geldiğinde zaman kavramı diye bir şey gerçekten de kalmıyormuş. Çünkü duruyorsun, anlamsız gözlerle etrafına bakıyorsun ve hislerin yok oluyor. Ağlayamayacak, sinirlenemeyecek hale geliyorsun. Öfke birikiyor sadece içinde bunu çok iyi hissediyorsun tüm benliğinde. Her istediğini yapmaya çalıştığın, üzülmesine asla katlanamadığın insanın geçmişinde çok üzen insanlara karşı. Her şey geliyor aklına insanın. Öyle bir an ki... Yaşamanız gerek anlamak için. Uçuk kaçık planlara gerek yok. Kendinizi bırakın bu insanlara ve mutlu olun. Birbirinize ihtiyacınız olduğunu unutmayın. Sadece 5 dakika gözlerinizi kapatın ve düşünün. Her şey çok daha güzel olacak. Bu "gece"ler de bitecek.