Bir önceki yazımda mutlu olmak ya da olmamak size kalmış bir şey demiştim. Evet hala öyle söylüyorum ama insan engelli olmayı kendisi seçmez, seçemez. Şimdi size geçen sene yazın başımdan geçen bir olayı anlatacağım:
Anneanneme gitmek için otobüse bindim. Öğle saatleri olmasına rağmen çok kalabalıktı. 25 yaşlarında, beyaz tenli, mavi gözlü bir kadın bindi otobüse ve benim yanıma doğru yürüdü. Kalkıp yer verdim ve işte size bunu anlatmama sebep olan şey gerçekleşti: Ellerini kullanarak bana teşekkür etmek istedi. Sanırım öyleydi çünkü işaret dili bilmiyorum ve yüz ifadesinden bunu çıkarabildim. Gülümseyerek karşılık verdim ve çok geçmeden indim. O bayana cevap verebilmeyi çok isterdim çünkü hep9imiz ENGELLİ OLMA ADAYIYIZ ve benim engelim olsaydı herkesle iletişim kurabilmeyi, duygularımı anlatabilmeyi isterdim. Ellerini kullanmasa asla engelli olduğunu anlamazdım. Onların bir eksiği yok. Engelli olmayı kendileri seçmedi. Hepinizi işaret dili öğrenmeye davet ediyorum. Ben evimin yakınındaki halk eğitim merkezlerinden birine başvurdum ancak okul saatlerimle çakışık olduğu için gidemiyorum. Bu da bir bahane değil. Teknoloji çağındayız ve istersek internetten öğrenebiliriz. Bize verilen şeyleri görmek gerek demiştim. Engelli değilsen buna dua etmelisin, sevinmelisin. Engelli insanlar hayata dört elle sarılıyorlar, zamanlarını dolu dolu geçiriyorlar. Lütfen çevrenizdekilerde farkındalık yaratmak için çaba gösterin. İnsanlara yardım edin. Bu size bir şey kaybettirmez, "vicdan" sahibi olmayı kazandırır. Unutmayın! Engelli olma adayıyız!
Yorumlar
Yorum Gönder