Duygularımı anlayamıyorum. Bir anda moralim yerle bir oluyor. Sadece bir işaret, bir fotoğraf, küçücük bir yazı.. Hepsi beni alt üst ediyor. Kendinizi hiç önemsiz hissettiniz mi? Benim hissettiklerim tam olarak bu. Kimsesiz, sessiz ve yalnız. Hiç olmadığım kadar. Uzay boşluğuna fırlatılmış gibi hissediyorum. Eskisi gibi sevildiğimi hissetmiyorum. Çıldırmak üzereyim galiba. Üzüntüden ölecek gibi hissediyorum. Bir hissediyorum, bir hissetmiyorum.. Durum o kadar karışık...
Bir önceki yazımda mutlu olmak ya da olmamak size kalmış bir şey demiştim. Evet hala öyle söylüyorum ama insan engelli olmayı kendisi seçmez, seçemez. Şimdi size geçen sene yazın başımdan geçen bir olayı anlatacağım : Anneanneme gitmek için otobüse bindim. Öğle saatleri olmasına rağmen çok kalabalıktı. 25 yaşlarında, beyaz tenli, mavi gözlü bir kadın bindi otobüse ve benim yanıma doğru yürüdü. Kalkıp yer verdim ve işte size bunu anlatmama sebep olan şey gerçekleşti: Ellerini kullanarak bana teşekkür etmek istedi. Sanırım öyleydi çünkü işaret dili bilmiyorum ve yüz ifadesinden bunu çıkarabildim. Gülümseyerek karşılık verdim ve çok geçmeden indim. O bayana cevap verebi...
Yorumlar
Yorum Gönder